Nepal's No. 1 Digital News Portal, Business, Corporate, Tourism, Politics, Sports, Entertainment, digitalkhabar.com ...express media network

“विन मागे मोति मिले, मागे मिले ना भिख” – कथा १

0 837

विन मागे मोति मिले, मागे मिले ना भिख ॥

शीर्षकमा पाँच (५) वटा कथा छन्
२१ जेठ, काठमाडौं । 

विवेक भौतिक रूपले कमजोर थिए । निर्धन भएकोले उनको घरमा शान्ति थिएन । उनको घर नजिक एक वन थियो । वनको बीचमा नारायणमन्दिर थियो । उनी हरेक दिन सबेरै उनै श्रीहरिको सेवामा जान्थे । साँझपख घर फर्कन्थे । श्रीहरिको सेवाबाट जो मिल्थ्यो, सकेको जति घरमा दिन्थे । तर कसैको बोझ बनेनन् । उनी मनका धनी थिए । अत: यसैमा उनलाई सन्तोष थियो । त्यसरी नित्य भगवानको सेवा गर्दा एकदिन भगवान प्रशन्न हुनुभयो र दर्शन दिनु भयो । त्यसदिनको भोलीफल्ट ठीक त्यही समयमा पुन: दर्शन दिई तीन वरदान गर्नुहुने आश्वासन भयो । उसका गोडा भूईमा अडिएनन् । उसलाई अपार सुखानुभुति भयो । भगवानको घरमा अबेर होला तर अँधेरो छैन भने झैं लाग्यो । कतिखेर भोलि होला झैं भयो ।

सदा झैं भोलिपल्ट भगवानको सेवामा जाँदैगर्दा विवेकको पाइला अस्थिर र बेगवान थिए । मन गदगद थियो । नाँच्दै र गाउँदै थियो । बाटोमा राज महल पर्थ्यो । वेपरवाह र सुखी उसलाई दरवारमा लगियो । उसले श्रीहरिको दर्शन पाएको र वरदान पाउने वयान ग-यो। राजकन्या जन्मजात बोल्न नसक्ने थिइन् । राजाले आफ्नो छोरीका लागि एक वरदानस्वरूप उनको बोली खुल्ने वरदान माग्न भने ।

बाटोमा एउटा दुखी किसान भेटियो । उसले पनि विवेकलाई खुशीसाथ उफ्रँदै उफ्रँदै वेपरवाह अघि बढ्नुको कारण सोध्यो । उनले श्रीहरिबाट वरदान हुने खबर दिए । किसानले खेतमा मेहनत गरेजति उब्जनी नभएको र दिनानु दिन गरिबी बढ्दै गरेको वयान गरे । उनले किसानका लागि गरिबी नाश र दु:ख हरणको एक वरदान माग्न भने ।

जंगल प्रवेश द्वारमा एक तपस्वी भेटिए । उनले पनि खुसीले वेपर्वाह विवेकलाई जंगलभित्र प्रवेश गर्दै गरेको देख्यो । त्यसरी खुशी र हर्ष हुनुको कारण जान्न खोज्यो । उसले सबै कुरा बेलिविस्तार भने। तपस्वी तेस्रो नेत्र खुलाउन तपस्यारत थिए । तपस्वीको तेस्रो नेत्र खुल्ने एक वरदान माग्न भने ।

विवेकले राजाका लागि, किसानका लागि र तपस्वीका लागि जम्मा तीनवटा वरमाग्नु पर्ने भयो । ठीक छ, श्रीहरि दयालु हुनुहुन्छ, त्यहि कुरा मनन गर्दै विवेक मन्दीरमा पुगे । त्यहाँको सफासुग्घर ग-यो । अनि मन्दीरको ढोका अगाडि पद्मासन जमाएर ध्यानमुद्रामा बस्यो। केही क्षणमा नै विवेकलाई केही सितल अनुभव भयो । दिव्य सुवास र आजुबाजुको झङ्कार गुञ्जन भैरहेथ्यो । बन्द आँखाले पनि तेज बिम्ब दर्शन गरे । दिव्य हरिगानसहित उसलाई कसैले स्पर्श गरे झैं लाग्दैथ्यो ।

बाबु, प्रीय भक्त ! अाँखा खोल, म आएँ ! त्यस्ता देववाणी उसका कानले प्रष्ट सुन्यो । श्रीमन्नारायण चराचरजगतका स्वामी सर्वाङ्ग आजुबाजु सहित प्रीय भक्तलाई दर्शन दिन स्वयं यस धराधाममा पाल्नुभएछ । भक्तले झट्ट, अबेर नगरी आसन देखि खडा भै प्रभुलाई षाष्टाङ्ग दण्डवत प्रणाम गरे । उनका दुईनेत्रदेखि प्रवाहित अश्रुधाराले प्रभुका चरण पखालिए । प्रभुले भक्तलाई कष्ट दिन चाहनु भएन, बरु दुवै करकमलले उसलाई उठाई गलामिलाउनु भयो । भक्तका आँखा बन्द नै थिए, मुखमा अवाक् बाणिले पालो पाएकै थिएन, हृदयदेखि भक्कानिएर अलौकिक उच्च आनन्दको रसास्वादन गरिरहे । बाबु, भक्त ! आँखा खोल भन्नुभयो । प्रभुले भक्तलाई तीनवटा वरदान माग्न आज्ञा गर्नुभयो ।

भक्तले चार वरदान हुन अनुरोध गरे । उनका भाग्यमा तीन वरदानले नै प्रसस्त हुने भएकोले शान्त रहन आज्ञा भयो । प्रभु त्रीलोकी तथा त्रीकालद्रष्टा हुनुहुन्छ । वहाँ आफ्ना भक्तको त्रीताप हरण गरि चतुर्विध पुरुषार्थ द्वारा धन्य गर्नु हुन्छ । त्यस्ता एकमात्र पालनकर्ता श्रीहरिले जो गर्नुहुन्छ भलो गर्नुहुन्छ ।

  • तीनवटा वरदान मध्ये पहिलोमा राजकुमारीको बोली कहिले खुल्छ भगवन्?
  • राजकुमारीको बिहे गराईदेउ, कन्यादान पश्चात् तत्कालै बोल्न थाल्नेछिन् ।
  • किसानको खेतमा गरेको लगानीभन्दा बढी उब्जा हुनु प-यो ।
  • खेतको बीचमा रहेको ठूलो ढुंगा हटाएर त्यहाँ छोपिराखेको रत्न निकाल्नु, त्यही हो उसको सम्पत्ति ।
  • एउटा तपस्वीको त्रीनेत्र खुलाउनु छ ।
  • उसको ललाटको घाउमा खील छ, त्यो हटाउन लगाउनु, तत्कालै उसको त्रीनेत्र खुल्नेछ ।

त्यस किसिमबाट तीन वरदान भयो ।

चौतारामा रहेको पिपल छहारीमा कसैलाई जान बन्देज छैन । गंगाजलमा सबैले गोतालगाउन सक्छन् । विद्याश्रमका गुरुले पढाउँदै गर्दा विनाउचनीच, धनीगरिवको भेदरहित सबले पढ्न पाईरहेछन् । घाम, गुरु, नदी, पिपल चौतारी, देवधाम र उनै परोपकारका धनी श्रीहरि निरन्तर डटिरहनुभएको छ भने उसले पनि भाविजीवन परहितका खातिर अर्पण ग-यो । भगवानबाट दर्शन पाउँदा एकै वरदान स्वरूप जो वहाँबाट असीम आलिङ्गन बकस भयो, त्यो नै उसका लागि सर्वोत्तम वरदान थियो । उसले सम्झ्यो कि त्यसप्रकार भगवानको अालिङ्गनस्पर्शले उसको शरीरमा अलौकिक एवं दिव्य अंश स्वरूप तेज प्राप्त भयो । उसले मातापिता र परसेवाको परिणामलाई तारिफ गर्दै भगवानको चरणमा पुनः शरण प-यो ।

गदगद हुँदै भक्तले नमस्कार गर्दा वहाँले पनि मुसुक्क हाँसेर तिम्रो जय होस् भन्नुभयो । अनि वहाँ अन्तरध्यान हुनुभयो ।
जंगलको द्वारमा तपस्या गर्दैरहेका साधुले त्रीनेत्र खुल्ने वरदानको विषयमा सोधे । उसले तपस्वीलाई निधारको फोको शल्यद्वारा हटाँउदा त्रीनेत्र खुल्ने वरदान सुनाए ।


किसानको यथेष्ट उव्जनीकाे वरदानका बारेमा खेतको गराका बीचमा खाडल पार्दै खन्नु, बडेमानको ढुङ्गा देखिनेछ र त्यसलाई हटाउनु, गाडधन फेला पर्नेछ ।

राजाले उसलाई वरदानको विषयमा प्रश्न राख्नुभयो । राजकुमारीको विवाह गरेपछि वक्य खुल्ने वरदान बताए ।
भक्तका तीन वरदान वितरण सम्पन्न भयो। वितरणपछि हातमा केही बाँकी थिएन जो खुद उसका लागि बचेको होस् । चार दुखीहरू मध्ये तीन जनाले भगवानको सेवा नगरिकनै धन्य भए ।

राजकुमारीको विवाह योग्य बरको तलासी गर्दा अन्य कतै पाउन नसकेका राजाका नजर भक्तका पुत्रमाथि परेदेखि राजाको चयन हराए । उनको सोच अन्त्यसम्म कतै गएन । भक्तका कान्छा छोरामाथि दैवदृष्टि परेकाले यति ठूलो र अपार भिडभाडयुक्त संसार सानो र शून्यप्रायः भयो । राजमानसमा भक्तकै छोरा मात्र झलझली आउन थाल्यो । जसको पुरपुरो तेजिलो र देवअंश प्राप्त छ उ भाग्यमानी कहलाउँछ। लाटी राजकुमारी विवाह कन्यादान लिन्न भन्ने केटाले पनि कता कता पिताज्यूप्रति राजाबाट देखाएको कुटुम्बिपनको सम्मान गर्ने भावनावसात् जग्गेमा थपक्क बस्यो । राजाबाट राजकुुमारीको हात बरका हातमा राखेर पानीको धारो लगाउँदा लगाउँदै गर्दा पुरोहितले कन्यालाई यसो भन, उसो भन भनेको जस्ता तस्तै बोली फुटे ।

राजकन्याले बरलाई नीच देखाउँदै गरि बोलेको छ तापनि राजप्रसादमा हर्षको सीमा रहेन । दरबारियाका बीच मच्चिएको खैलाबैला धेरै समयसम्म टिक्न सकेन । हल्लिखल्ली मजामा परिणत भयो । सम्धीका परिवारले जीवन निर्वाहका लागि यथेष्ट सम्पत्ति पाए । आफ्नोतर्फबाट कुनै कुराको कमी नहुने गरि सम्पन्नता दिलाएर कन्यादान भयो ।

साधुले ललाटको अपरेशन गरेर खील निकाले। किनभने उनको तृनेत्र खोल्नु थियो । खीलमणि त्यही भक्तलाई बुझाईदिए । साधु काम-क्रोध-लोभ-मोह रूपि चारवासनादेखि मुक्त भए । तहाँ उप्रान्त परमानन्दले उनै चतुर्भुज श्रीहरिको सेवामा रहँदा भए। भक्त पनि एउटा ब्राह्मणको ललाटछेडि निकालिएको खीलमणि पाएपछि दिनानुदिन चौतर्फी प्रशंसा र तारिफ पाउन थाले ।

किसानले खेतकाे माँझमा खाडल पार्दा भेटिएको ढुंगालाई हटाए । त्यस ढुंगा मुनि पुरिएका तीन धोक्रा असर्फी मध्ये एक धोक्रो भक्तलाई दिए । एक धोक्रो राजाकहाँ र एक धोक्रो आफुले राखे ।

भगवानले प्रकट भएपछि सबैथोक एकैपटक दिएर भक्तको जीवन धन्य गरिदिनु भयो । शुरुशुरुमा दैवमाथि भक्तले शङ्का गरेका पनि हुन्, उनको कठोर परीक्षा सकेका भक्त आखिरमा सफल भए । दयावान् भगवानले सबैको झोली भरिदिनुभयो । सबैको परिणामबाट घुमाई घुमाई लगेर अन्तत: स्वयं भक्तलाई केन्द्रीयरूपमा मालामाल गरिदिनुभयो । खासमा कसैलाई छुटाउनु भएन, सबैलाई एकैसाथ दिनुभयो र भक्तका लागि भने विशेषतः गर्नुभयो । साधुदेखि सारा देशबासी कोही छुट्नु भएन । माग्नेले भीख पाएन तर भक्तले आफ्नालागि केही नमागिकन नै सबैथोक पायो ।

धन्य भगवान् ।



- Advertisement -


मल्टिमिडिया ग्यालरी

Comments

comments

Subscribe to our newsletter
Sign up here to get the latest news, updates and special offers delivered directly to your inbox.
You can unsubscribe at any time
Leave A Reply

Your email address will not be published.