२९ जेठ, काठमाडौँ। मेक्सिको सिटीको ऐतिहासिक स्टेडियम एज्टेका बिहीबार राति केवल फुटबलको मञ्च थिएन, त्यो विश्व संस्कृतिको उत्सवस्थल बनेको थियो। हजारौं समर्थकको गर्जनबीच जब स्टेडियमका बत्तीहरू मधुरो भए र विशाल रंगमञ्च उज्यालो प्रकाशले चम्कियो, त्यही क्षण विश्वकप २०२६ को औपचारिक सुरुवात भयो।

अनि त्यसको केन्द्रमा थिइन्—विश्व फुटबलसँग विशेष सम्बन्ध बनाएकी कोलम्बियन पप स्टार शाकिरा।

पहेँलो रंगको आकर्षक पोसाक, कालो आकर्षक चस्मा र आफ्नै परिचित लयमा कम्मर मर्काउँदै शाकिरा मञ्चमा उत्रिइन्। उनको उपस्थिति मात्रैले स्टेडियममा ऊर्जा भरिएको महसुस हुन्थ्यो। नाइजेरियन संगीतकर्मी बर्ना बोयसँग मिलेर उनले विश्वकप २०२६ को आधिकारिक गीत ‘डाइ डाइ’ प्रस्तुत गरिन्। गीतका तालसँगै सयौं नर्तकहरू मैदानभरि फैलिएका थिए भने विशाल विश्वकप ट्रफीको आकृति, आतिशबाजी र प्रकाशले दृश्यलाई अझ रोमाञ्चक बनाइरहेको थियो।

विश्व फुटबलका समर्थकहरूका लागि शाकिराको यो प्रस्तुति केवल अर्को सांगीतिक कार्यक्रम थिएन। सन् २०१० मा ‘वाका वाका’ मार्फत् विश्वकपको सांगीतिक इतिहासमा अमिट छाप छोडेकी शाकिराले २०२६ मा फेरि विश्वकपको उद्घाटन रंगमञ्च सम्हाल्दै आफूलाई फुटबल महोत्सवको स्थायी अनुहारका रूपमा स्थापित गरिन्। योसँगै उनी चार फरक विश्वकपसँग जोडिने पहिलो कलाकार बनेकी छन्।

तर उद्घाटन समारोह केवल शाकिराको शोमा सीमित थिएन। कार्यक्रमको सुरुवात मेक्सिकोको प्राचीन एज्टेक सभ्यतालाई समर्पित सांस्कृतिक प्रस्तुतीबाट भएको थियो। परम्परागत पोसाकमा सजिएका कलाकारहरूले मेक्सिकोको ऐतिहासिक पहिचानलाई नृत्य र कलात्मक झाँकीमार्फत् जीवित बनाए। स्टेडियमका विशाल स्क्रिनहरूमा प्राचीन सभ्यतादेखि आधुनिक मेक्सिकोसम्मको सांस्कृतिक यात्रा चित्रित गरिएको थियो।

त्यसपछि एकपछि अर्को गर्दै ल्याटिन संगीतका चर्चित कलाकारहरू मञ्चमा उत्रिए। मेक्सिकन रक ब्यान्ड मना (Maná) ले आफ्ना लोकप्रिय गीतमार्फत् दर्शकलाई झुमाए। जि बाल्भिन, बेलिन्डा, अलेजान्द्रो फर्नान्डेज, लिला डाउन्स, लस एन्जेलस अजुलेस र ड्यानी ओसनले क्रमशः प्रस्तुतिहरू दिए। प्रत्येक कलाकारले आफ्नो सांगीतिक शैलीमार्फत् विश्वकपको विश्वव्यापी चरित्रलाई झल्काउने प्रयास गरे।

विशेषगरी लिला डाउन्सको स्वागत प्रस्तुति भावनात्मक रह्यो। उनले स्थानीय भाषिक र सांस्कृतिक पहिचानलाई सम्मान गर्दै विश्वभरका दर्शकलाई स्वागत गरिन्। स्पेनी, अंग्रेजी र स्थानीय सांस्कृतिक सन्दर्भ मिसिएको उनको प्रस्तुति उद्घाटन समारोहको सांस्कृतिक मेरुदण्डजस्तै देखिन्थ्यो।

एज्टेका स्टेडियम स्वयं पनि यो कथाको एक पात्र थियो। सन् १९७० र १९८६ को विश्वकपको साक्षी बनेको यो रंगशाला फेरि एकपटक विश्व फुटबलको केन्द्रबिन्दु बन्यो। तीन विश्वकपको खेल आयोजना गर्ने विश्वकै पहिलो स्टेडियमका रूपमा यसले नयाँ इतिहास रच्यो। समर्थकहरूको नाराले स्टेडियमको प्रत्येक कुनालाई कम्पित बनाइरहेको थियो।

मैदानभित्र संगीत, नृत्य र उत्सव चलिरहँदा बाहिरको मेक्सिको सिटी भने फरक वास्तविकतासँग जुधिरहेको थियो। विभिन्न सामाजिक समूहहरूले प्रदर्शन गरिरहेका थिए। तर स्टेडियमभित्र पुगेका हजारौं समर्थकका लागि त्यो रात फुटबल, संगीत र राष्ट्रिय गौरवको उत्सव थियो। हरिया जर्सी, मारियाची टोपी र राष्ट्रिय झण्डाले स्टेडियमलाई एक विशाल सांस्कृतिक रंगमञ्चमा रूपान्तरण गरेका थिए।

उद्घाटन समारोह समाप्त हुनासाथ विश्वकपको पहिलो खेल सुरु भयो। तर खेल सुरु हुनुअघि नै विश्वकपले आफ्नो पहिलो ठूलो सन्देश दिइसकेको थियो—फुटबल केवल खेल होइन, संस्कृतिहरूलाई जोड्ने साझा भाषा पनि हो। शाकिराको स्वर, बर्ना बोयको लय, एज्टेक संस्कृतिको झल्को र लाखौं समर्थकको उत्साहले विश्वकप २०२६ को उद्घाटनलाई स्मरणीय बनायो।

मेक्सिको सिटीको त्यो रातमा संगीतले उद्घोष गरिरहेको थियो—विश्वकप फेरि सुरु भएको छ र विश्व फेरि एकपटक एउटै खेलको वरिपरि एकजुट भएको छ।।