Advertisement

अन्जना राना मगर “राष्ट्रिय महिला फुटबल खेलाडी”

0 1,169

Advertisement

अन्जना राना मगर

नाम : अन्जना राना मगर
जन्ममिति : २०५८–१०–०४
तौल : ५२
हाईट : ५.३ इन्च
बुबा : क्षेत्र बहादुर रानामगर
आमा : शुसिला देवी रानामगर
शिक्षा : ११ मा अध्यनरत

एउटा प्रश्न, १५ वर्षको उमेरमा एउटा छात्राले राष्ट्रिय फुटबल टिममा आफुलाई कसरी स्थापित गराउन सक्छ ? झट्ट सुन्दा अचम्म लाग्न सक्छ ।

यथार्थ यही हो, कलिलै उमेरमा अन्जना राना मगरले राष्ट्रिय महिला फुटबल टिममा आफुलाई स्थापित गराएकी छिन् ।

राष्ट्रिय टिममा उमेरले अरु भन्दा कम भएकाले सबैले उनलाई ‘कान्छी’ उपनाम दिएका छन् । सानै उमेरमा राष्ट्रिय टिममा आफुलाई स्थापित गर्न सफल अन्जना नेपाली फुटबलकै सम्भवत कान्छी पात्र हुन् ।

प्रथम राष्ट्रिय महिला लिग फुटबलमा विभागीय टिम आर्मी दोस्रो बन्यो । त्यही टिमको गोलपोस्ट समाल्ने भुमिकामा अन्जना थिईन् । विभागीय डर्बीमा आर्मीले सो खेल ३–१ ले गुमायो । तर, अन्जनाले खेलमा लोभलाग्दो प्रर्दशन गरिन् ।

‘खेल हार्नु दुखद कुरा हो, तर हरेक हारले जिततर्फ अघि बढ्न प्रेरित गर्छ ।’ अन्जना यस्तै भन्छिन् ।

उनी विभागीय टिम आर्मीकी महत्वपुर्ण सदस्य हुन् । नेपालमा महिला प्रतियोगिता धेरै हुदैनन्, जति हुन्छन् आर्मीको गोलपोस्ट समाल्ने जिम्मेवारी उनै अन्जनालाई पर्छ ।

उनको वर्तमानको कुरा फेरीपनि गरौला, एकैछिन् विगतमा फर्कौ ।

कान्छी अर्थात अन्जनांको जन्म रौतहटको चन्द्रनिगाहपुरस्थित बेल्डि गाउँमा भयो । रौतहट, नेपाली महिला फुटबलको उर्वर भुमि हो, त्यही भुमिमा जन्मिएकी स्टार हुन अन्जना ।

यहाँ रौतहटको थोरै चर्चा जायजै होला । रौतहटले धेरै महिला फुटबल खेलाडी जन्माएको छ । विभागीय टिम होस वा राष्ट्रिय टोली । रौतहटका अनुहार धेरै देख्न पाईन्छ । त्यही जिल्लामा उत्पादीत खेलाडीको विभागीय टिममा समेत वर्चस्व छ । त्यसैबाट लोभिएर अखिल नेपाल फुटबल संघ एन्फाले रौतहटमा टेक्निकल सेन्टर बनाउने निर्णय गरिसकेको छ ।

अब अन्जनाकै कुरा गरौ ।

मलाई खेल्न त मन थिएन तर बाबा, आमाले धेरै जोड गर्नुभयो

उनले १० बर्षको उमेरमा फुटबल खेल्न सुरु गरिन् । सोही समयमा एन्फाले रौतहमा महिला एनसीएल लिग आयोजना गरेको थियो ।

घर नजिकै हुन लागेको प्रतियोगितामा अन्जनाका बुबा र आमाले आफ्नी छोरीलाई समेत लैजाने निधो गरे ।

‘मलाई खेल्न त मन थिएन तर बाबा, आमाले धेरै जोड गर्नुभयो ।’ अन्जना सम्झिन्छन् । त्यहीबाट हो उनको फुटबलसंग नाता जोडिएको । अझ भनौ फुटबललाई उनले अपनाएको । उनी भन्छिन्, ‘सायद बाबा आमाले कर नगरेको भए म फुटबलमा आउने थिईन होला ।’

अभिभावकको करमै उनले फुटबल सुरु गरिन् । सुरुमा कर, त्यसपछि रहर । खेल्दै जादाँ अन्जनालाई फुटबल मन पर्न थाल्यो । उनलाई पनि बाबा आमाको सपना साकार बनाउनु पर्छ भन्ने लाग्न थाल्यो । त्यसपछि उनको फुटबल यात्राले उडान भर्न सुरु गरेको हो ।

दुई दाई र एक दिदीको प्यारी बहिनीले पहिलो पटक रौटहटको जनज्योति माध्यामिक बिद्यालयबाट कोका कोला कप अन्तर विद्यालय फुटबल प्रतियोगितामा सहभागिता जनाइन् ।

उनीले गोलकिपर भुमिका पाईन् । त्यो प्रतियोगितामा जनज्योतिले राम्रो प्रर्दशन गर्न सकेन । अर्को पटक जनज्योेतिले प्रतियोगितामा सहभागिता नजनाउने निर्णय गर्यो ।

त्यसपछि अन्जनाले दुर्गा माध्यामिक विद्यालयबाट अन्तर विद्यालय फुटबल प्रतियोगिता खेल्ने निर्णय गरिन् । निर्णय सार्थक बन्यो । उनी खेलेको दुर्गापुर च्याम्पियन मात्रै भएन, सो प्रतियोगितामा अन्जना सर्बाेत्कृष्ट गोलकिपर बन्न सफल भईन् ।

दुुर्गापुरबाट सर्बाेत्कृष्ट गोलकिपर भएसंगै उनको चर्चा राष्ट्रिय स्तरमा हुन पुग्यो । तत्काल अन्जनालाई एन्फाले ताजकिस्तानमा हुने एएफसी अन्डर १४ प्रतियोगिता खेल्न काठमाडौ बोलायो ।

त्यसपछि सुरु भयो अन्जनाको अन्तराष्ट्रिय खेलको उडान । अन्जना नेपाली टिमको पहिलो रोजाईमा परिन् ।

त्यो मेरो मेरो पहिलो अन्तराष्ट्रिय खेल थियो

‘उहाँकै धेरै माया र स्नेहले फुटबलमा अगाडी बढ्न प्रेरित गर्यो । मेरा लागि उहाँले धेरै गर्नुभयो । तर गुरु आज हामीमाझ हुनुहुन्न ।’ उनी भन्छिन् ।

रौतहटका गुरुहरु चित्र दर्लामी मगर र नुरराज काफ्लेलाई समेत अन्जना धेरै सम्झिराख्ने बताउछिन् ।

‘तीन जना गुरुले मलाई यहाँसम्म ल्याउन धेरै ठुलो भुमिका निर्वाह गर्नुभएको छ । आज जहाँ छु त्यो सबै उहाँकै कारण हो । गुरुहरुलाई कहिल्यै विर्सन सक्दिन ।’ अन्जना भन्छिन् ।

रौतहटको टोलीमा भएपनि उनले पहिलो रोजाईमा खेल्ने मौका कमै पाईन् । केही बर्ष अघिको कुरा हो ।

२०७३ सालमा काठमाडौमा हुने प्रधानसेनापति कपका लागि मध्यमाञ्चलले खेलाडी छनोट गर्न थाल्यो ।

गोलकिपरमा अन्जनालाई छनोट गर्यो । तर शर्त राख्यो, दोस्रो रोजाईमा खेल्नुपर्ने ।
अन्जना राजी भईन् ।

उनको भाग्य मान्नपर्छ, मध्यमाञ्चलको पहिलो रोजाईको किपर घाईते हुन पुगिन् । पोस्ट समाल्ने जिम्मेवारी अन्जनालाई आईलाग्यो । आफ्नो भुमिकामा उनी दृढ संकल्पकासाथ उत्रिईन् ।

उनकै बेजोड प्रर्दशनमा मध्यमाञ्चलले प्रतियोगिताको फाईनल यात्रा तय ग¥यो । सेमिफाईनलमा मध्यमाञ्चलले आर्मीलाई पेनाल्टी सुटआउटमा ३–१ ले शिकार बनायो । विभागीय टिमको बर्चस्वलाई तोड्ने क्रममा अन्जनाले उत्कृष्ट प्रर्दशन गरिन् । क्षेत्रिय टोलीले प्रतियोगिताको फाईनल खेल्ने तय भयो ।

त्यो समय आर्मीका कप्तान अञ्जली, दिपा राई र सुमित्रा योन्जनको पेनाल्टीलाई अन्जनाले विफल तल्याएकी थिइन् । प्रतियोगितामा १४ वर्षिय अन्जना राना मगर उत्कृष्ट गोल किपर घोषित भइन् ।

प्रतियोगितामा आर्मीलाई पराजित गर्न महत्वपूर्ण भुमिका खेलेकी अन्जनालाई त्यसपछि पछाडी फर्केर हेर्न परेन ।
अन्जना विभागीय क्लबको आखाँमा परिन । आर्मीले मौका गुमाउन चाहेन ।

आर्मीले अन्जनालाई टिममा राख्ने निर्णय गर्यो । त्यसपछि अन्जना आर्मीकै एक नम्बर गोलकिपर बनेर बसेकी छिन् ।
‘अहिले मेरो उमेर नपुगेर करारमा खेलिरहेको छु । समय पुगेपछि नेपाल आर्मीमै भर्ना भएर खेल्ने लक्ष्य रहेको छ ।’ उनी भन्छिन् ।

राष्ट्रिय टिममा अन्जनाको डेब्यु मलेसियासंगको खेलबाट भएको हो । सातदोबाटोको एन्फा टेक्निकल सेन्टरमा भएको सो खेलमा नेपाल १–० ले अघि थियो । खेलको ७५ औ मिनेटमा नेपालकी पहिलो रोजाईकी गोलकिपर एन्जिला सुब्बालाई विस्थापित गराउदै उनले अन्तराष्ट्रिय खेलमा राष्ट्रिय टिमबाट खेलेकी थिईन् ।

अन्जनाले सन् २०१६ मा भारतको सिलगुढिमा भएको साफ च्याम्पियनसिपमा श्रीलङ्कालाई समूह चरणमा पराजित गर्ने क्रममा नेपालको गोलपोष्ट समालेकी थिइन् । सो खेलमा नेपाल १–० ले विजयी भएको थियो । अन्जनाले अन्तिम पटक मलेसियासँग अवे मैदानमा भएको खेलमा नेपालको गोलपोस्ट समालेकी थिईन् ।

विदेशी खेलहरु धेरै हेरिने भएपनि उनलाई आफ्नो आईडल नेपालका गोलकिपर किरण चेम्जोङलाई मान्छिन् ।

‘बाहिरी लिगहरु पनि धेरै हेर्छु । तर किरण दाईनै मेरो आइडल हो । म उहाँको खेल पछ्याउने गर्छु । उहाँ जस्तै नम्बर वान बन्ने मेरो लक्ष्य हो । तर त्यो भने जस्तो सजिलोे पनि छैन । त्यसकालागि धेरै मेहनत गनुपर्छ ।’ उनी भन्छिन् ।

‘अहिले महिला टिममा एन्जिला दिदी हुनुहुन्छ । म पनि प्रयास गर्दैछु । एकदिन सफल हुने विश्वास छ ।’ उनी थप्छिन् ।
अन्जनालाई घरेलु फुटबलमा धेरै प्रतियोगिता नहुदाँ दुख लाग्छ ।

‘नेपालमा धेरै समय पछि बल्ल बल्ल महिलाको प्रतियोािगता हुन्छ । त्यहीपनि चाडैँ सकिन्छ । यस्तो हुदाँ निकै दुख लाग्छ ।’ उनि थप्छिन्, ‘खेल नभएको धेरै भएको थियो । बल्ल तल्ल महिला लिग भयो । त्यो पनि ९ दिनमा सकियो ।’

राष्ट्रिय स्तरको खेलमा २ लाख र स्कुल स्तरको खेलमा तीन लाख पुरस्कार राख्ने प्रचलन उनलाई चित्त बुझेको छैन् ।

‘दाईहरुको (पुरुष फुटबल) जस्तै हाम्रो पनि सधै खेल हुने भए हामीपनि खुसि हुने थियौ । खेल्ने बाताबरण हुन्थ्यो ।’ उनको गुनासो छ ।
अन्जनाको अबको लक्ष्य नेपाललाई साफ च्याम्पियन गराउनु हो ।

‘सुरुमा मेरो अनि बाबा, आमाको लक्ष्य चाहाना भनेको राष्ट्रिय टिममा स्थान बनाउनु थियो । त्यो पुरा भएको छ । अब हाम्रोमात्र होईन सारा नेपालको चाहाना नेपाललाई साफ च्याम्पियन बनाउनु हो । त्यो सपना साकार बनाउनु छ ।’ कान्छी गोलकिपरले खिस्स हाँसेर कुरो टुङ्गयाईन् ।

khelpati

RSS Error: A feed could not be found at `https://digitalkhabar.com/?#`; the status code is `200` and content-type is `text/html`



मल्टिमिडिया ग्यालरी


© Nepali horoscope

Comments

comments

Subscribe to our newsletter
Sign up here to get the latest news, updates and special offers delivered directly to your inbox.
You can unsubscribe at any time
Leave A Reply

Your email address will not be published.