Nepal's No. 1 Digital News Portal, Business, Corporate, Tourism, Politics, Sports, Entertainment, digitalkhabar.com ...express media network

लिस्वाेन (पाेर्चुगल) जस्तै शान्त र शालीन माइला दाई

0 1,347

याेगेन्द्र खरेल

१८ फागुन, लिस्वाेन (पाेर्चुगल) ।
गुल्मी घर भएका निकै मिजासिला, हसिलाे अनुहार भएका माईला दाइ ( नाम परिवर्तित) पाेर्चुगल छिरेकाे करिब करिब ३ बर्ष पूरा भएकाेे रहेछ । उहालाई झट्ट हेर्दा उहाकाे अनुहारमा कहि कतै दुख पीडा देखिदैन, सायद संसारका खुसि र सुखि मानिसमध्ये उहा एक हुनहुन्छ कि जस्तै । उहा संग संगत गर्याे भने, जाे काेहि लाई शालीन बन्न उत्प्रेरणा दिनहुन्छ । निकै मिठा र रसिला कुराहरु ठट्यौली शैलिमा गर्ने उहाकाे सानै देखिकाे बानि रहेछ ।

उमेर ले ४० कटेका माइला दाइ , रुम बाट बाहिर निस्कदा निकै सुकिला मुकिला कपडा ठाटिएर हिड्नहुन्छ । सुरु सुरुमा उहालाई देख्ने र संगत गर्नेहरुले उहालाई सम्पन्न र कुलीन परिवारका मान्छे हुन भन्ने सिधै अनुमान लगाउछन । तर जब उहाकाे लामाे संगत हुन्छ , उहा संग सुखदुःख साटासाट हुन्छ तब आफुले आफैलाई प्रश्न साेध्न थाल्छाै , यति पीडा ले भरिएकाे मानिस आखिर कसरि यस्ताे शान्त र शालीन छ हाेला ?

कुरा कानि कै क्रममा मैले उहालाई साेधेकाे थिए , यति धेरै पीडा भित्र दबाएर हजुर कसरी शान्त र शालिन हुनुहुन्छ नि ? यसकाे जवाफ थियाे, लिस्वाेन । हाे लिस्वाेन ( पाेर्चुगल) बसाइँले नै मलाई शान्त बन्न सिकायाे । यसले नै सबै पिडाहरुलाइ शक्तिमा बदल्न सिकायाे, यसले नै शान्त र धैर्य हुन सिकायाे, यसले नै कम महत्वकांक्षि हुन सिकायाे, यसले नै थाेरै खुसिमा पनि धेरै सुखि हुन सिकायाे । दुखमा नआत्तिने र सुखमा नमात्तिने ज्ञान लिस्वाेन ले दियाे । मन भारि भएकाे बेेेेला बाहिर निस्कियाे समुन्द्री किनारामा छालकाे रुपमा आएकाेे पानी संग भलाकुसारि गर्याे, नजिकैै रहेकाे डाडाकाे टुप्पामा गएर तलपट्टि शान्त , सुन्दर टमक्क मिलेर बसेकाे लिस्वाेनकाे अवलाेकन गर्याे, यसले भन्छ केवल शान्त हाेउ, शालीन बन र धैर्यता अपनाउ ।

उहाँले करिब १० बर्ष जति कतारमा श्रमिककाे रुपमा काम गर्नुभएकाे रहेछ , महिनाकाे ५०/६० हजार रुपैया बच्दाेरहेछ । गाउँमा भएका बाबाआमा र शहरमा रहेकि श्रीमतीकाे मुख हेर्दा हेर्दा हरेक महिनाकाे कमाई बालुवामा पानी सरह हुदाे रहेछ । तल्लाे घरे कान्छाे, पल्ला घरे जेठाे, माथिल्ला घरे काईलाे सबै ले पैसा कमाएर गाउँ छाेडेर शहर पसि सकेछन । सबै जनाले शहरमा दुई तीन तले विल्डिङ ठड्याएर शहर छिरेपछि, उहाकाे छिमेका प्रायः खालि जस्ताे भएछ । उहाका बाबुआमा, श्रीमती सबैकाे इच्छा शहर बसाइँ सर्ने भएता पनि, उहाँको कमाईले त्याे सामर्थ्य नराख्ने नै भयाे । छाेराछाेेरि पढाउने बाहानामा उहाकि श्रीमती शहर छिरेपछि, उहाकाे लागि आर्थिक व्यवस्थापन निकै कठिन भएछ ।

हरेक महिना गाउँबाट फाेन गरेर बाबाआमा रुने र शहरबाट श्रीमती रुने बिचरा खाडीमा पसिना संग पैसा साटिरहेका माइला दाइ के गरून् न त बुढा भएका बाबाआमालाई केही भन्न सक्छन नत आफ्नै भर परेर माइती त्यागेर आएकि श्रीमतीलाई । घरका एक्ला छाेरा उनी बुढा भएका बाबाआमाकाे जिम्मेवारी मेराे हाे भन्ने बाट उम्कन सक्दैनन् र पाउदैनन पनि ।यी र यस्तै यावत् पिडाहरु , ढल्कदै गरेकाे उमेर , सन्तानकाे भबिष्यकाे चिन्ता आदिईत्यादि कुराहरुले कहिलेकाहि त आत्महत्या गर्न प्रेरित गर्ददाेरहेछ , जब याे बारेमा साेच्थे तब घरमा भएका वृद्ध बाबाआमा र सर्वस्व आफुलाई सुम्पेकि श्रीमती र साहाराकाे खाेजि मै रहेका सन्तानहरु मस्तिष्क वरिपरि घुमिरहदाे रहेछ उहाकाे ।

उहाले साेच्नु हुदाेरहेछ, यी सबैकाे लागि मैले केही दिन नसकेता पनि छ है गर्छ है भन्ने आशा र भराेसा त दिन सकेकाे छु नि । यदि मैले कुनै गलत निर्णय लिए भने , तिनिहरुले काे प्रति आशा गरेर भाेलिकाे जीवन जिउने यी र यस्तै कुराहरुले उहालाई बाच्न र संघर्ष गर्न प्रेरित गर्दाे रहेछ ।
एक दिन उहाकाे पुरानाे साथि संग लामाे समय पछि फेसबुक म्यासेन्जर मा भेट भएछ , उहाकाे साथि माल्टा मा रहेछन । दुबै जना पहिले निकै मिल्ने , एउटै स्कुलमा पढेका रहेछन । उनी संगकाे निरन्तर संवाद पछि , माईला दाईले आफ्नाे सबै पीडा उनी संग सेयर गर्नभए छ र आफू पनि त्यतै आउने ईच्छा ब्यक्त गर्नुभएछ ।

यसरी नै माल्टा आइसकेपछि, सबै साथिहरु पाेर्चुगल हिड्न थाले पछि , उहालाई पनि पाेर्चुगल आउने भुत चढेकाे रहेछ । उहाले आफ्नाे गाउकाे दाइ संग याे ईच्छा व्यक्त गरेपछि , उहाकाे दाईले भन्नू भएछ , जाे शान्त र धैर्य बन्न सक्छ त्यसकाे लागि पाेर्चुगल ठिक छ । यदि यहाँ आउने हाे भने आफुले आफुलाइ बदल्नु पर्दछ । उहाँ पनि आफुले आफुलाई बदल्न तयार हुने निदाे गर्दै त्यहा बाट पाेर्चुगलकाे यात्रा शुरु गर्नु भएछ । यहाँ आएपछि काेठा खाेज्ने ,काम खाेज्ने लगाएतका कागजि कठिनाइहरुले शुरुशुरुमा निकै अत्याएकाे रहेछ । यसबारे खासै धेरै कुरा गर्नुभएन उहाले भन्नू भयाे यहाँ जे कुरा मैले भाेगे त्याे प्रायःजसो आप्रवासीहरुले भागिरहेका छन । भाषागत समस्या, झन्झटिलो कागजि प्रक्रिया , कागजि प्रक्रियामा हुने ढिलाइ यी र यस्तै समस्याहरुले कहिले काहीँ त गुडिरहेका गाडिहरुकाे बिचमा गएर किच्चिउ कि जस्ताे पनि लाग्थ्यो । शुरु शुरुकाे नया मान्छे, काेहि नेपाली देखेर कुरा शेयर गर्याे कि । मलाई साेझाे मान्छे मानेर हाेला सायद उ त लाेयर नै बिदिने, यस्ताे , उस्ताे अक्रमबक्रम भनेर थप नैरास्यता थपिदिने । बिस्तारै बिस्तारै यहाकाे बसाई, यहाकाे रहनसहन, यहाकाे आम्दानी खर्च सबै गट्ययाङगुटुङ साेच्दै जादा मलाई लिस्वाेन ले बिस्तारै, शान्त, धैर्य र कम महत्वकांक्षि हुन सिकायाे ।

पछि पछि यहाकाे बारे जति धेरै कुरा बुझ्दै जान थाले त्यति त्यति नै धैर्य बन्न थाले भन्छन नि ` जस्ताे गित त्यस्तै नाच ´ यहि सिके मैले । उहाँ भन्नुहुन्छ , आजभाेलि मेरा ठुला सपना छैनन , ठुला सपना नदेख्न सिकायाे लिस्वाेन ले । आजभाेलि साथिहरुका जस्तै शहरबजारमा तिनचार तले घरबारे साेच्दैन मस्तिष्कले , याे बारे नसाेच्न सिकायाे लिस्वाेनले । सायद उतै जान पाईन्छ भन्ने आशाले हाेला बाबाआमा श्रीमती र छाेराछारिले घरघडेरि किन्ने बारे कुरा गर्दैनन आजभाेलि याे सबै लिस्वाेन ले सिकायाे । छरछमेकिहरु र साथिभाइहरुले कहा घडेरि किन्ने कस्ताे घर बनाउने भन्ने बारे साेध्न छाेडिसके , याे सबै लिस्वाेन ले गरायाे । लिस्वाेन जति शान्त ,शालिन र धैर्य छ त्यति नै म , मेराे परिवार र मलाई हेर्ने मेरा छिमेकिहरुलाई शान्त , शालिन र धैर्य हुन सिकायाे ।

यसले याे संगसंगै धैर्य गर्ने ठुलाे आशा देखाएकाे छ , पारिवारिक मिलन र राताे पासपोर्ट काे । भाेलि जे हाेला जसाे हाेला तर भाेलिकाे उज्वल सपना देखेर आजकाे दुखपिडा बिर्सन आधार दिएकाे पाेर्चुगले ।यसले संघर्ष गर्न सिकाएकाे छ , यसले हार नमान्न सिकाएकाे छ , धेरै अपेक्षा नगर्न सिकाएकाे छ । यसले आफू जति शान्त र शालीन छ , त्यत्तिनै शान्त शालीन हुन सिकाएकाे छ । खुसि खाेजेर आउदैन , जे छ त्यसमा खुसि हुन सिक्नुपर्दछ भन्ने सिकाएकाे छ । झन पछि झन आप्रवासीहरुकाे सहजताकाे लागि प्रक्रियाहरु अगाडि बढाइरहेकाे छ ।

उहाँ भन्नुहुन्छ, आप्रवासी सम्बन्धि सहज नियम का कारण , बढ्दाे कामदार काे सङ्ख्या र सिमित साधनस्राेत काे कारण काम काे अवसर काे बारे परिस्थिति थप गम्भीर हुनसक्दछ आगामी दिनहरुमा । आजकाे बचत भाेलिकाे लागि भन्ने सिध्दान्तकाे कारण उहाले, आज भाेलि आफ्नाे व्यक्तिगत खर्च कटाैति गर्न थाल्नु भएकाेे छ ।

नितान्त आवस्यकता बाहेक अरु शाैखिन र बिलासिताका कुराहरुमा खर्च कटाैति अनिवार्य छ भन्नुहुन्छ । पहिले पहिले हाेटल रेष्टुरेन्ट खानपिउन जाने उहाँ बिगत बर्ष देखि छाेड्नुभएछ । जन्म दिन र म्यारिज यनिभर्सरि लगायतका अन्य पर्वहरुमा हुने खर्च कटाैति गर्नुका साथै दैनिक हल्का हल्का पिउने बानिलाई सुधार्दै , हप्ताको एक दिन मात्र पिउने बानि बसाल्नु भएकाे रहेछ । सानाे सुखिमा हाैसिने र सानाे दुखमा आत्तिने उहाँ अहिले सुखदुःख लाई सम्यमता र ऊर्जाको रुपमा लिन थाल्नुभएकाे छ ।

उहाँ भन्नुहुन्छ , याे प्रदेशकाे ठाउमा हामी हरेक पाइला पाइलामा सचेत हुनुपर्छ । खर्च गर्ने भन्दा बचत गर्नेे बानिकाे बिकास गर्नुपर्छ । एकले अर्काेलाई आदार सत्कार सहित सहयाेगकाे आदानप्रदान गर्नुपर्दछ । धेरै साथि बनाउने भन्दा असल साथि बनाउने तिर ध्यान दिनुपर्दछ । गलत मानिसकाे संगत बाट मुक्त भई , असलकाे संगत गर्नुपर्दछ । आफुले आफुलाई चिन्नुपर्दछ, आफ्नाेे हैसियतकाे मापन आफै गर्नुपर्दछ । राजनीतिक, जातिय, क्षेत्रिय, भाैगाेलिक संकुचित मानसिकताबाट माथि उठ्नुपर्दछ । आफुले जानेकाे भन्दा बढ्ता जान्ने हुनुहुदैन । र अरु भन्दा निरीह पनि हुनुहुदैन । जीवन स्वस्थ जिउ, मस्त जिउ, व्यस्त रहाै, जय देेश जय नेपाल


- Advertisement -


मल्टिमिडिया ग्यालरी

Comments

comments

Subscribe to our newsletter
Sign up here to get the latest news, updates and special offers delivered directly to your inbox.
You can unsubscribe at any time
Leave A Reply

Your email address will not be published.